نتراود اشك در چَشم تو هرگز
مگر از شوق زياد،
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه‌ي هر روز تو عاشق باشي
عاشق آنكه تو را مي‌خواهد
و به لبخند تو از خويش رها مي‌گردد
و تو را دوست بدارد
به همان اندازه كه دلت مي‌خواهد

* تقديم به همه‌ي شما دوستاي خوب
و …
خداحافظ

ممنونم از لطف و توجهتون
باور كنيد منم دوست دارم بنويسم و دلم براي همتون تنگ شده اما چيكار كنم كه ديگه اعصاب پولادين ندارم كه هي با وردپرس سر شاخ بشم

چند وقت پيش (همون موقع كه يه مدت طولاني نتونستم لاگين بشم به اين وبلاگ زبون نفهم!) ياشار لطف كرد و برام يه فيلتر شكن فرستاد تا شايد مشكل لاگين حل شه كه اتفاقاً مشكل حل شد و من باز تونستم حكومت وبلاگ خودمو بدست بيارم!

اما يه چند وقتي مي شه كه فيلتر شكن expire شده و هر چي آپ ديت هم مي كنم تا نصفه نيمه آپ مي شه و هي پيغام خطا مي ده، بعدش هم اصلاً امكانش نيست من هيچ سايتي رو كه فيلتر شكن داره بدون پيغام خطا ببينم و يا اينكه خود اون سايتا هم فيلتر نشده باشن

نتيجه اينكه چار چنگولي مونديم تو گِل ديگه، اصلاً هم حال و حوصله ي اين وردپرس رو با اين شرايط ندارم (هانا مي دونه چقدر سخت لاگين مي شه و چقدر اعصاب آدم خورد مي شه تا يه پُست ارسال بشه) شايد دوستان اون ور آبي چنين مشكلي باهاش ندارن اما من چند ماهي هست كه با اين همه مشكلاتي كه داشته تونستم هي هر از چند گاهي آفتابي بشم اما اين روزا جداً كارام زياده و سرم شلوغه، ديگه وقت اين همه سر و كله زدن با وردپرس رو هم ندارم

خب زبون همو نمي فهميم ديگه، اگر چه انگار زيادي همو دوست داريم. بابا تفاهم نداريم ديگه، خلاص!

چون هنوز هم دوسش دارم به اين اميد كه شايد يه روزي وضع ماها هم اين ور آب با اين سايت و سايتاي ديگه هم درست بشه با سه سوت دودش نكردم بره هوا (آخه اين مدل انتحاري آخر كار هر وبلاگي مُد شده اين روزا، گفتم اينم بگم كه نگين يه وقت از مُد هم چيزي سرمون نمي شه!)

حالا جالبيش اينجا بود قبلاً مي تونستم بلاگر هم برم حالا كه خواستم خير سرم برم اونجا يه مدت استراحت كنم و زير سايه ي مباركشون آفتاب بگيرم و از اين حرفا، اونجا هم هي الان پيغام خطا مي ده و نمي تونم اكاونتي بسازم و لاگين كنم و … نمي دونم آيا اون سايت هم باز فيلتر شده يا نه؟

اينم از حكايت وبلاگ نويسي ما، خير سرمون بعد بوقي خواستيم ما هم يه تمريني بكنيم تا قلممون يه خرده جون بگيره، كه متأسفانه هر جا مي ريم يا مي خوايم بريم و قصدش رو داريم فرتي فيلتر مي شه

حالا ملتفت شدين كه چرا ديگه خيال نوشتن ندارم اونم اينجا تو وردپرس، بلاگر هم همين وضعو داره، جاهاي ديگه هم به دلم نمي چسبه!

خب دله چيكارش كنم لامصب رو به هر سايتي راضي نمي شه

هميشه همين جوري بوده. خيلي سخت بتونم يكي رو دوست داشته باشم اما اگه واقعاً دوسش داشته باشم هميشه برام عزيز خواهد بود و نمي تونم فراموشش كنم. اين وبلاگ هم همين حس رو برام داره و خيلي دوسش دارم با تمام دوستايي كه داره!

بد جوري واژه ها رم كردن و قدرتي تو رام كردنشون ندارم

اينجا هيچ حرفي واسه گفتن ندارم

فقط همين!

فعلاً خداحافظ شايد بازم يه روزي خواستم بنويسم اونم از زبان پاپيروس

اما بهترين احساس وقتيه كه
يه نفر هيچ وقت فراموشت نكنه!

——-
پ.ن:
1- ده  روزي مي شه كه اومده؛ اما چقدر بي سر و صدا. نه سوز و سرمايي، نه برفي، نه چيزي. اينجا فقط قله ي كوهها سفيد پوش زمستاني سردند و بس!

2- روزاي سختي رو پشت سر گذاشتم و هرگز باور نمي كردم يه روزي تا اين حد ناتوان و زمين گير بشم. يه سرماخوردگي ساده در عرض يكي دو روز تبديل شد به يه آنفلوآنزاي شديد و توي يه چشم بهم زدن برونشيت حاد با عفونت ريه ها خودشو نشون داد.

3- وقتي نفسها به شماره افتاد و تپش قلب روز به روز بيشتر شد، وقتي كه پاها براي رفتن استعفا دادن و دستها براي گرفتن، اشكا دونه دونه سُر خوردن و اطمينان حاصل شد كه عفونت دامنه ي حركتي رو محدود كرده و هر آن ممكنه پاها براي هميشه از دور گردونه خارج بشن. يه هفته تو بيمارستان فقط به دستها و پاهاي بي حس و ناتوان نگاه كردن و سرفه ها و نفسها رو با دور تند شمردن و التماس از قلب براي كند زدن و نگاه نگران ديگران رو براي حال و روزت ديدن رو، همه و همه نشان از اين بود كه يه اتفاقي افتاده و تو خيلي راحت غافلگير شدي!

4- روزاي سختي بود، اما گذشت. تلنگر كوچيكي بود اما ترسناك!

5- هستم، خوبم، همين دور و ورام. اما حس نوشتن رو يه جايي گم كردم

6- از دوستاي خوبي كه اين مدت از طريق آف و ايميل و كامنت حالم رو پرسيدن تشكر مي كنم

7- قدر سلامتيتون رو بدونين، انگار چيز با ارزشي بوده و من تا اين سن نمي دونستم!

كاش چون پائيز خاموش و ملال انگيز بودم

برگهای آرزوهايم يكايك زرد می شد

آفتاب ديدگانم سرد می شد

آسمان سينه ام پُر درد می شد

ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشكهايم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه، چه زيبا بود اگر پائيز بودم!

وحشی و پُر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند، شعری آسمانی

در كنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه ي من

همچو آوای نسيم پر شكسته

عطر غم می ريخت بر دلهای خسته

پيش رویم

چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سينه ام

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

كاش چون پائيز بودم

كاش چون پائيز بودم …

” فروغ فرخ زاد”

———

پ.ن:

پائيز هم داره بار و بنديلشو مي بنده و مي ره. چه زود گذشت، انگار همين ديروز بود!

مرا گفتي كه دل دريا كن اي دوست
همه دريا از آن ِ ما كن اي دوست
دلم دريا شد اينك در كنارت
مكش دريا به خون، پروا كن اي دوست

متابان گيسوان درهمت را
بشوي اي رود دلواپس غمت را
تن از خورشيد پُر كن ورنه اين شب
بيالايد همه پيچ و خمت را

گلي جا در كنار جو گرفته
گلي ما را سر گيسو گرفته
بهار است و مرا زين دشت گلپوش
گلي بايد كه با ما خو گرفته

 ” سياوش كسرايي “

اي قديمي، اي خوب!
تو مرا ياد كني يا نكني
من به يادت هستم …

شاعر ؟

2- پدرم هميشه اين بيت شعر ورد زبونشه:

برو طواف دلي كن كه كعبه خود سنگي است
كعبه را خليل بنا كرد و دل را خداي خليل …

3- چقدر از كليپ Pure Love آرش خوشم اومد!
كلي هم با اين كليپ اشكم در اومد!

 اول نوشت:

—————–
متني رو كه مي خونيد از يه وبلاگ كپي كردم و مثلاً خير سرم لينكشم ورداشتم بيارم اينجا بزارم خودتون برين اصل مطلب رو بخونين كه بنا بر حوادث غير مترقبه ايي چون قطعي ناگهاني سيستم روشنايي منزل (اتصالي فيوز و از اين حرفا) لينك رو ذخيره نكرده بودم و نتيجه اينكه، هيچي ديگه رفرنس بي رفرنس!

اما مطلبش خيلي جالبه، حيفم اومد شما هم اونو نخونيد:

—————–

” یکی از چیزهایی که این طرفها به وفور یافت می شود، بچه های کم سن و سالی هستند که به ظاهر ایرانی اند، اما هیچ شباهتی به ایران و ایرانی ندارند. بسیاری از آنها حتی زبان فارسی را هم بلد نیستند و برخی از آنان که می توانند دست و پا شکسته منظورشان را برسانند، چیز زیادی از ایران نمی دانند

چند وقت پیش به همراه دوستی که خیلی برای مترقی نشان دادن سیمای جمهوری اسلامی احساس وظیفه می کند، منزل یکی از دوستان بودیم که یک فرزند 16 ساله داشت با همان تفاسیری که ذکر شد. گویا این هموطن 16 ساله به دیدن یکی از مسابقات ورزشی رفته بود که بانوان ایرانی هم در آن شرکت داشتند. نوع پوشش بانوان ایرانی سؤالاتی را در ذهن این هموطن 16 ساله و دیگر دوستان وی ایجاد کرده بود که وی را بر آن داشت تا آن سؤالات را با یک ایران شناس متبحر!! در میان بگذارد. از آنجایی که بنده اعتقاد دارم ملاقه فرو کردن در بعضی چیزها اصلاً خوب نیست و باعث می شود تا بوی بد آن به مشام همه برسد، سعی کردم تا موضوع بحث را عوض کنم اما این دوست ما با نادیده گرفتن توصیه های ایمنی و به قصد تنویر افکار عمومی، به جنگ نوجوان 16 ساله ای رفت که با سؤالات ساده و بی آلایش خود به ما فهماند که بایدها و نبایدهای امروز ایران از چنان منطق بی پشتوانه ای برخوردارند که حتی از قانع کردن یک نوجوان 16 ساله ي سوئدی هم ناتوان است. توجه شما را به این سوال و جواب جلب می­ کنم:

+ میگم خانومای ایرانی تو ایران هم مجبورن با همین لباسا ورزش کنن یا فقط وقتی که از ایران میان بیرون باید اینا رو بپوشن؟

- نه، تو ایران مجبور نیستن این لباسا رو بپوشن

+ یعنی اگه شما اونا رو بدون این لباسا ببینین اشکال نداره؟

- من این رو گفتم؟

+ آره دیگه، خودت گفتی تو ایران مجبور نیستن این لباسا رو بپوشن.

- اونا مجبور نیستن این لباسا رو بپوشن واسه اینکه آقایون اصلاً نمی تونن ورزش کردن خانوما رو ببینن، چون دیدن ورزش اونا با این لباسا هم اشکال داره.

+ ولی اینجا که اشکال نداره!

- خب، اونجا داره

+ چرا؟

- چون ما می خوایم خانومهامون در مسابقات جهانی شرکت کنن، ما که نمی تونیم به اینا بگیم آقایون نگاه نکنن. ولی تو کشور خودمون می تونیم بگیم.

+ اینکه آقایون ورزش خانوما رو ببینن، اشکالش واسه خانوماست یا آقایون؟

- واسه هر دو!

+ اگه واسه خانوما هم اشکال داره، پس چرا خانوما میان اینجا تا آقایون خارجی نگاشون کنن؟

- واسه اینکه اشکالش این قدر نیست که ما خانومهامون رو از مسابقات جهانی محروم کنیم!!

+ اشکالش چقدره؟

- نمی دونم!

+ پس فقط آقایون ایرانی نباید ورزش کردن خانومای ایرانی رو ببینن؟

- احتمالاً

+ ولی اینجا آقایون ایرانی میان ورزش خانومای ایرانی رو می بینن.

- کیا؟

+ ورزشکاران مرد ایرانی و اعضای سفارت!

- خب اینا میان تا تیم بانوان رو تشویق کنن.

+ مگه تو ایران آقایون واسه چه کاری میرن ورزشگاه؟

- خب اونجا به اندازه ي کافی خانم هست که تشویق کنن!!

+ یعنی اگه خانم ها برای تشویق به اندازه ي کافی نبودن، آقایون می تونن برن تشویق کنن؟

- نه!

+ یعنی فقط آقایون ایرانی که تو ایران زندگی می کنن نمی تونن برن ورزش خانومهای ایرانی رو ببینن؟

- ولش کن بابا. راستی می خوای چی کاره بشی؟

اما از آنجایی که این هموطن 16 ساله، دوست ما را با سفیر ایران عوضی گرفته بود، اصلاً ول کن معامله نبود

+ می شه بگی اشکاله دیدن ورزش خانوما چیه؟

- مشکل شرعی داره!!

+ شرعی یعنی چی؟

- شرعی یعنی دینی

+ چرا؟

- ببین عزیزم، شاید تو این کشور این چیزا عادی باشه اما تو ایران عادی نیست. به همین خاطر ممکنه آقایون با دیدن این چیزا به مشکل بیافتن!

+ چه مشکلی؟

- ممکنه به گناه بیافتن!!

+ یعنی شما هم ممکنه با دیدن مامان من به گناه بیافتی؟

- مگه مامان تو ورزشکاره؟

+ آره!

- جدی؟ نه خب.منظورم اونا بود!!

+ اونا کی هستن؟

- اونایی که این قانون رو گذاشتن منظورشون این بوده که ممکنه بعضی از مردا به گناه بیافتن نه همه شون!!

+ تو کشور شما واسه اینکه بعضی از مردا به گناه نیافتن، جلوی همه ي مردا رو می گیرن؟

- آره!

+ خب دیدن ورزش خانوما از تلويزیون که بیشتر می تونه آقایون رو به گناه بندازه، چون تلويزیون تصویر بسته تری نشون میده

- من گفتم که ورزش خانوما از تلويزیون پخش می شه؟

+ مگه نمی شه؟

- نه!

+ پس اون خانومی که نمی تونه بره ورزشگاه چه جوری ورزش خانوما رو می بینه؟

- احتمالا! نمی بینه!

+ این جوری که هیچ تبلیغی برای ورزش خانوما نمی شه و به تدریج خانومای کشور، علاقه مندی خودشون رو به ورزش از دست میدن!

- نه بابا، این طورا هم نیست

+ من اگه جای خانومهای کشورتون بودم در اعتراض به این مسأله دیدن مسابقات ورزشی آقایون رو تحریم می کردم!

- کی به تو گفته که خانوما می تونن برن ورزش کردن آقایون رو ببینن؟

+ مگه نمی تونن؟

- نه!

+ چرا؟

- چون اون هم مشکل شرعی داره!

+ یعنی تلويزیون شما اصلاً ورزش رو پخش نمی کنه؟

- چرا ورزش آقایون رو پخش می کنه!

+ این که خانومها ورزش آقایون رو از تلويزیون ببینن که بدتره!

- چرا؟

+ وقتی که من به استادیوم میرم با خودم یک دوربین هم می برم چون از اون بالا چیزی پیدا نیست ولی از تلويزیون همه چیز پیداست!

- خب، آره …. راستی بابات کجاست؟

+ اگه خانومها نباید ورزش کردن آقایون رو ببینن، پس چرا خانومهای ورزشکار شما وقتی میان اینجا، ورزش کردن آقایون رو می بینن؟

- ببین! یه چیزایی هست که شاید خودش بد نباشه ولی اشاعه ي اون اشکال داره!

+ اشاعه یعنی چی؟

- اشاعه یعنی ترویج و همگانی کردن اون

+ یعنی اگه همه بیان و ورزش رو ببینن خوب نیست؟ من قبلاً فکر می کردم که دولتها کلی پول خرج می کنن تا همه بیان سراغ ورزش!

- نه! ترویج بی بند و باری اشکال داره!!

+ مگه دیدن ورزش بی بند و باریه؟

- ببین! این حرفا واسه اینه که تو دلیل حجاب رو نفهمیدی. ما اعتقاد داریم که حجاب یک محدودیت نیست بلکه مصونیته.

+ معنی این جمله که الان گفتی چیه؟

- یعنی اینکه من غلط بکنم دیگه بیام خونه ي شما … “

———–

پ.ن:

1- اين جمله ي “حجاب محدوديت نيست بلكه مصونيته ” تا چه حد درسته؟ سالهاست هي دارن با اين جمله تو سر زن جماعت مي زنن. اصلاً تعريفشون از حجاب چيه؟

2- كاش يكي واسه من حجاب رو تعريف كنه!

اين روزا بد جوري دارن ملت رو اعصاب من راه مي رن با اين طرز فكراي قشنگ عهد بوقيشون. اصلاً نمي دونم چه تعريفي از اين پوشش و روسري و به قول خودشون حجاب دارن؟ اگه يه موضوع بده و مورد شرعي داره اين ور آب و اون ور آب و خونه ي اين بابا و خونه ي اون بابا نداره ديگه!

(اصلاً مورد شرعي كه مي گن يعني چي؟ چرا ما مورد شرعي داريم و برامون هم مشكل حادي پيش مياد و اون ور آبيها مورد شرعي ندارن و بالطبع مشكل جدي؟)

3- چرا ما جهان سوميها خصوصاً ايراني جماعتش، فكراي مريضي داريم كه تحصيلات هم گاهي كارساز نبوده و فكر خوشگل و بسته ي ما رو همچنان آكبند، سالم و دست نخورده نگه مي داره؟

بعداً نوشت:
—————
ممنون از كامنت “na baba” كه دوستان من رو از سر كار موندن نجات داد! مي تونين لينك مطلب رو از سايتي كه ايشون بطور رندوم پيدا كرده هم بخونيد. اگر چه من توي يه وبلاگ ديگه اين مطلب رو خونده بودم اما برام اهميتي نداره كه چند تا لينك ديگه رو هم پيدا كنم تا يكي بخواد حرف منو باور كنه. همين كه گفتم مطلب از خودم نيست كفايت مي كنه. 

محض اطلاع اين رهگذر دلسوز !! شايدم دوست شفيقي كه نخواسته اسمش فاش بشه !! بايد بگم كه لينك گذاشتن تو وبلاگ وردپرس مدتي مي شه كه برام كابوس شده و باهاش مشكل دارم. قبلاً هم واسه لينك دادن به مطالب مجبور شدم آدرس موضوع مورد لينك رو كپي كنم و محض سر كار نموندن دوستان، اينجا آوردمش. اما وقتي مي بينم گذاشتن يه همچين آدرس طويلي مطلب رو نا زيبا مي كنه ديگه به خودم دردسر دوباره پيدا كردن لينك رو نمي دم. اما اگه مشكل گذاشتن لينك تو وبلاگم حل شد چشم، سعي مي كنم ديگه سر كارت نزارم!

در مورد دعا هم يه پُست جدا بايد بنويسم …

خدايا، كه چي بشه آخه؟
كه خيلي راحت بعد اين همه سختي و تلاش يه جوون رو تك و تنها اونم تو سن سي سالگي بندازي گوشه ي بيمارستان، اونم اون سر دنيا؟
انصافت كجا رفته؟ مادرش چشم به راهه؟ اينو نمي فهمي؟ دلش داره واسه ديدن خونواده ش پَر مي كشه، اينو نمي بيني؟

خدايا، صدامو مي شنوي؟
ازت معجزه نمي خوام
يد بيضا و شق القمر نمي خوام
گلستان آتيشو نمي خوام
بحر پريشونم نمي خوام

فقط يه كاري بكن بتونه رو پاهاي خودش وايسه
بتونه از دستاي خودش استفاده كنه
بتونه به جاي خون، هوا رو تنفس كنه
بتونه بازم سرشو بزاره رو پاهاي مادرش و آروم بگيره

صدامو مي شنوي؟
من همينا رو ازت مي خوام
زندگيشو بهش برگردون
تو حق نداري زندگيشو ازش بگيري
حق نداري …

——
پ.ن:
ديروز حالم خوب نبود. همه متوجه شده بودن و آخر ساعت ازم پرسيدن “حالتون خوب نيست؟”
بي مقدمه گفتم: به دعا اعتقاد دارين؟
پسري كه موهاشو ژل مي زنه برگشت و گفت: آره خانوم، من اعتقاد دارم. خيلي هم اعتقاد دارم!
نگاش كردم. به صفا و سادگيش، به ظاهر و باطن پاكش نگاه كردم و گفتم: براي دوست من دعا مي كني؟

دختري برگشت و گفت: خانوم ما هم به قرآن اعتقاد داريم، براش قرآن مي خونيم!
اون يكي گفت:‌ منم اعتقاد دارم، هميشه خدا بهم جواب داده!
نگاشون كردم، ملتمسانه. “براي دوست من هم دعا مي كنين؟”

دختري كه دونه هاي اشك رو گونه هاش بود بهم نگاه كرد و گفت:
چند سالشه؟ چشه مگه؟ چيزي شده؟
نگاش كردم و گفتم: جوونه، خيلي جوون، مريضه، خيلي زياد. تو هم براش دعا مي كني؟

همه با صداي بلند گفتن ” آره، دعا مي كنيم! ” 
فقط تونستم جلوي سُر خوردن اشكامو بگيرم تا اونا برن. وقتي كه رفتن، آروم دونه هاي اشك سُر خورن پائين و دلم آروم شد كه اونا هم براش دعا مي كنن!

** شما هم براي سلامتي دوست من دعا مي كنيد؟

تسليم مشو
مي دانم كه مي تواني
دير زماني
به تقلا گذشته
نا اميدي و ترديد،
شايد مي انديشي
آيا ارزشش را دارد؟

ولي من به تو ايمان دارم
و مي دانم اگر بكوشي
پيروزي از آن ِ توست

“ Amanda Pierce ”

—————

2

نيرويي از آن ِ توست، باور نكردني
و توانائي به كارهايي كه تصورشان هم مشكل است
تنها مانع، ديوار بلند ذهن توست
پس به ناتوان بودن مينديش
باور كن كه مي تواني

“ Darwin P. Kingsley ”

—————

3

آنچه بدان
خالصانه
ايمان داري
نادرست
نخواهد بود!

“ D. H. Lawrence ”

——–
پ.ن:
لطفاً براي بهبود سلامتي دوستم، دعا كنيد. خالصانه!