پروکرستيس¹ دیوی بود که در گردنه­ای بر سر راه، مهمانخانه­ای داشت. او نيمه شب بر بالين مهمان نگون بخت حاضر می­شد که از دو حال خارج نبود:

یا مهمان خفته، بلند قدتر از تخت بود که در این صورت با اره اضافه­ی پاهای او را می­برید و یا کوتاه­تر بود، که در این صورت او را از دو طرف آن قدر می­کشيد تا به اندازه­ی تخت در آید!

کارل گوستاو یونگ می­نویسد²: تخت پروکرستيس؛ جامعه، و پروکرستيس همان مردم جامعه می­باشند. مردمی که با هنجارها، معيارها، و نهادهای خود همه­ی افراد را قالب می­زنند و به قاعده می­کنند. در این صورت نه آنها که کمابيش در قالب­ها و کليشه­های عمومی جامعه می­گنجند (متوسطين)، بلکه آنها که یا برتر از حداکثرها (نخبه­گان) و یا فروتر از حداقل­های عمومی هستند (عقب ماندگان)، تحت فشار قرار می­گيرند و چه بسا روان­نژند شوند!

به این ترتيب هنجار و نهادهای جامعه، به منزله­ی غربالی عمل می­کنند که تنها ميان­مایگان را حفظ می­کند، بقيه در زمره­ی مردودین و مطرودین درمی­آیند، حتی اگر قابليت­های بيشتری داشته باشند!

——-

پ.ن:

1- یکی از شخصیتهای فیلم Big Fish به کارگردانی تیم برتون

2- عبور از ازدواج نوشته­ی نیما قاسمی

** هوراااااااااااا من بازم می­تونم بنویسم اما نه به شکل ساده­ی گذشته، آخه کلی دنگ و فنگ داره این بار!

تشکر ویژه دارم از یاشار (بید مجنون) که بعد از مدتها سر و کله­ش پیدا شد و نفسش خیر بود و به کمک راهنمائی این دوست خوب، تونستم بازم بخش مدیریت سایت رو بدون جنگ و خونریزی و کشت و کشتار و قشون و غیره به دست بگیرم …