حدود 12 سال پیش از اینکه همدیگر رو ببینن، استاد به یه دختر دل می­بنده!

هر دو اهل جنوب، اما از یه طایفه نبودن

وقتی خونواده­ی دختر متوجه می­شن که پسری غریبه دخترشون رو می­خواد، فوراً به درخواستش جواب رد می­دن!

استاد هر کاری می­کنه نمی­تونه رضایتشون رو جلب کنه و بالاخره قرار میشه اون دختر خانوم رو بدن به یکی دیگه و درست شب عروسی، دختره خودشو می­کشه

به همین راحتی!

درست مثل فیلم عروس آتش

خلاصه

استاد تصمیم می­گیره درس بخونه و بعد از تحصیلات دانشگاهی در رشته­ی زبان انگلیسی، از ایران می­زنه بیرون …

فک کنم برای تسکین درداش یا حتی فراموشیش، سفر رو انتخاب می­کنه

با وجودیکه چند سالی بود که تو همون کشوری که دوست ما زندگی می­کرد، اقامت داشت اما هیچ وقت برای مدت طولانی اونجا نمی­موند و همیشه در حال سفر بود

کلی سرش رو به کار گرم کرده بود تا اون جریانات رو راحت­تر فراموش کنه و کمتر یادآوریش اونو اذیت کنه!

اما با گذشت 12 سال، هنوز نتونسته بود اونو فراموش کنه و وقتی می­دید دوست ما برای از دست دادن عشقش این جوری دلتنگ و بی­قراره، شده بود فرشته­ی نجاتش

فقط با شرح داستان خودش، بهش نشون داده بود که چه آدم خوشبختیه که هنوز عشقش زنده­اس و داره یه جایی زیر سقف آسمون نفس می­کشه، اگر چه فرسنگها از هم دور بودن!

گاهی شنیدن درد دلای بقیه باعث می­شه آدم متوجه بشه خودش اصلاً دردی نداشته و داره بی­خودی خودشو اذیت می­کنه، واسه همین هم سعی می­کنه مثل استاد با قضیه کنار بیاد و دوتایی مُرید و مُرشد هم می­شن و تو خداشناسی از هم سبقت می­گیرن

یکی شاگرد می­شه، یکی استاد

یکی مولانا می­شه، یکی شمس تبریزی!

و تازه متوجه می­شن که عشق چه­ها که نمی­کنه!

ادامه دارد …