بالاخره این فیلم The truman show رو دیدم!

 

از اون دسته از فیلماس که اگه از قبل تعریفشو نشنیده باشی همون چند دقیقه­ی اول حوصلت سر می­ره و نمی­خوای یه ساعت و اندی وقتت رو بزاری و نگاش کنی!

 

امروز درست همون حسی رو داشتم که موقع تماشای بیست دقیقه­ی نخست فیلم روز هشتم ژاک وون دورمل داشتم. اون فیلم هم با همین ضرباهنگ کسل­کننده و آروم شروع می­شد. اما در ادامه تو رو با خیلی از واقعیتا آشنا کرد که شاید لازم باشه چندین بار فیلم رو نگاه کنی تا هر بار با نگاه ریزبینانه­تری به یه سری از واقعیتا برسی!

 

 فیلم جالبی بود!

نکات قابل تأمل زیادی داشت که فکرمو به خودش مشغول کرد!

 

یکی از اون موارد اینه که بعضی اوقات ما آدما هم بدون اینکه طرف مقابلمون خواسته باشه براش دنیایی رو می­سازیم که شاید واقعیت نداره و فقط یه رؤیاست اما با بهترین امکانات موجود اون رؤیا رو براش ترسیم می­کنیم که باورش می­کنه و برای رسیدن به اون رؤیا خیلی خودشو به زحمت می­ندازه!

 

مثلاً همین شهر Fiji که جیم کری می­خواست بره و دختر مورد علاقشو پیدا کنه طوریکه عزم سفر کرد و قایقی ور داشت و زد به دل دریا. با مشکلات زیادی هم مواجه شد، اما چون یه هدف مشخصی داشت راه خودشو گرفت و پیش رفت …

 

اما یه دفعه پس از سپری کردن اون همه سختیها، قایق آرزوهاش خورد به یه دیوار!

و فقط همون دیوار، واقعی بود و مابقی جریانات توهمی بیش نبود!

 

لحظه­ای که قایق خورد به دیوار، اگر چه از قبل این صحنه رو شنیده بودم اما یهویی انگار منم با کله خوردم به دیوار!

یعنی چی؟

یعنی همه­ی این جریانات فقط یه بازی بود؟

حتی اتفاقات دریا و اون همه سختیهاش رو یه گرداننده­ی شبکه­ی تلویزیونی اداره می­کرد؟

یعنی زندگی واقعی هم همین طوریه؟

یه جایی ما هم با کله می­خوریم به دیواری به نام واقعیت؟

و اون روز هم ما مثل جیم کری با مُشت می­زنیم به این دیوار لعنتی؟

 

آخه ما می­خواستیم پیش بریم

مگه نمی­خواستیم بریم Fiji تا به رؤیامون رنگ واقعیت بدیم؟

مگه احساس ما بازیچه­ی دست یه عده آدمه که هر جور دلشون بخواد اونو بازی بدن؟

مگه خودمون بازی بلد نیستیم؟ …

 

شاید زندگی بازیهای سختی داشته باشه

کاش خودمون کارگردان خوبی برای بازی زندگیمون باشیم

و اگه یه روزی هم خوردیم به دیواری به نام واقعیت، مثل جیم کری از پله­ها بالا بریم و در رو باز کنیم و با انتخاب خودمون بریم تو دل اتاق تاریکی که می­دونیم اون ور دیوار، خود ِخود ِ واقعیت انتظار ما رو می­کشه …

 

کاش بازیگران خوبی برای بازی زندگیمون باشیم …

 

 

 —–

پ.ن:

و اما موارد دیگه­ایی که تو ذهنم بولدشون کردم:

 

1- چقدر سخته مردی به فکر پیدا کردن یه جواب قانع­کننده برای یه پیشامد باشه و همسرش در فکر درست کردن ماکارونی!

 

2- چقدر سخته مردی انتخابشو کرده باشه و با خانومی ازدواج کنه اما همیشه فکرش پیش اولین نگاه، اولین بوسه و اولین قرار باشه!

 

3- کلاً چقدر زندگی بدون داشتن خط فکری مشترک، سخته!!