هر سال این موقع که می­شه یاد خاطره­ایی می­افتم از سالها پیش، که همیشه با یادآوریش کلی به خودم و اون حس و حال و اون آرزو می­خندم!

درست بهار 1377 بود و من تازه شنیده بودم که یکی از رسومات سیزده بدر، سبزه گِره زدن و آرزو کردنه و تازه همون موقعها شنیده بودم که معمولاً جوونا خصوصاً اونایی که دم بخت هستن؛ سیزده بدر، سبزه­های عید رو به نیت گشودن بخت و اقبالشون گِره می­زنن!

اون موقع ما تو فامیل دختری داشتیم که سن و سالش از مرز 25 سال هم گذشته بود. اون روزا این سن و سال واسه یه دختر مُجرد رکوردشکنی محسوب می­شد و خیلی متداول نبود!
نمی­دونم چرا بزرگترا گاهی واسه سر و سامون دادن جوونا عجله دارن و هی دلواپس می­شن که نکنه این یکی سرش بی­کلاه بمونه!
چه موجود عجیبیه این آدمیزاد واسه همه چی عجله داره!
القصه
ما هم اون سال پیش خودمون نیت کردیم حتماً سیزده بدر یادمون باشه واسه این دختر خانوم سبزه گِره بزنیم و براش آرزو کنیم که بره خونه­ی بخت!
خیلی جالب بود!
اون سال اونقدر حال و هوا عالی بود و اونقدر مهمون داشتیم که بطور کامل یادم رفت براش سبزه گِره بزنم و وقتی یادم اومد که دیگه شب شده بود و ما هم برگشته بودیم خونه و هیچ سبزه­ایی دم دست نبود تا براش گِره بزنم!
چقدر حالم گرفته شد که نتونستم نیت قلبیمو عملی کنم و چیزی رو که شنیده بودم لااقل امتحان کنم ببینم درست از آب در میاد یا نه؟
اما یکی دو ماه بعد از اون جریان شنیدم واسه تابستون دعوت شدیم مراسم عقد و عروسیش!

الان هم که دارم می­نویسم، دارم به اون حس و حال و اون خاطره می­خندم!
من اون سال نیت کرده بودم که براش سبزه گِره بزنم و انگار همون نیت هم پذیرفته شده بود و دیگه نیاز به گِره زدن سبزه هم نبود!
همیشه وقتی این خاطره یادم می­افته مطمئن می­شم که این رسم و رسومات فقط به خاطر اینه که به یاد هم و با هم باشیم و دلامونو به هم گِره بزنیم و از خدا بخوایم هیچ وقت گِره دلمون رو که با عشق بستیمش باز نکنه!

و این طوری شد که من هرگز تو عمرم واسه یه بار هم که شده این پروژه­ی سبزه گِره زدن رو امتحان نکردم، چون به نیت قلبی خودم بیشتر از گِره زدن سبزه ایمان دارم :D

یکی نمی­خواد براش نیت کنم؟! 

لینک به مطلب گِره دل

87/1/12