شنيدم گوسپندي را بزرگي/ رهانيد از دهان و چنگ گرگي
شبانگه كارد بر حلقش بماليد/ روان گوسپند از وي بناليد
كه از چنگال گرگم در ربودي / چو ديدم عاقبت گرگم تو بودي
(سعدي-گلستان)

—
پرستو:
البته ما جسارت نداریم رو حرف سعدی حرفی بزنیم :)

الله
سلام

واقعا دلم براي اين گوسفنده سوخت :(
منم جاش بودم ترجيح مي دادم اتيش شبان رو ببينم تا دندونهاي گرگ
راستي راستي مي گم ها

چه جوري مي نويسي كه ادم تا ته ته دلش حرفاتو حس مي كنه ؟

—
پرستو:
سخن که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند!
حسی بود که اون روز داشتم
و بعداً آتبین برام شعر سعدی رو در همین مورد فرستاد
شاید باورت نشه یا نشنیده بودم یا شنیده بودم یادم رفته بود، نمی دونم!!