چند روزی می شه به خاطر دسته گُل خواهر گرامی، مودم کامپیوترمان سوخت. اتصال به برق شهری چنان هوش از سرش پراند که دل بینوای ما را هم سوزاند!
به خاطر همین چند روزیست دستمان از دنیای نت کوتاه است و دلمان برای نوشتن و تجدید دیدار نوشته های دوستان تنگ شده …

یاد فیلم دل شدگان افتادم انگار که بدین شکل صحبت می نمودند و خاطرمان شاد شد با یاد آن فیلم. به همین خاطر خوش داشتیم این پُست را به این نام و با این شکل بنگاریم تا قدری دل سوخته مان آرام بگیرد و انتظاری که برای احیای مودم کُما رفته مان داریم قدری خوشایندتر سپری شود و دعایمان مستجاب گردد که خدا رحمی به حال جیب و دل ما این دم عیدی بنمیاد و با همین دو سه بار ویزیت طبیب حاذق این مودم شفا یابد و از کُما دریاید تا مجبور نشویم دم عیدی راهی گورستان شویم و خاکش کنیم و به ناچار سر کیسه را شُل نمائیم و باز مودم نویی بخریم! 

هم اکنون نیازمند دعای خیرتان هستیم …
ستاد احیای دلهای سوخته! 

پ.ن:
چه کنیم دل ما این روزها بس رقیق و شفیق شده است انگار!

86/12/28