این روزا شاهد پخش سریال جدیدی از شبکه یک سیما هستیم با عنوان ساعت شنی به کارگردانی “بهرام بهرامیان” و جالب اینکه این سریال در طول هفته روزای زوج ساعت 10 شب پخش می شه. وقتی همه فاکتورا (بازیگر، ساعت پخش، استمرار تکرار در طول هفته و …) دست به دست هم بدن و شرایط مساعد باشه، آدم شانس میاره و یه کار خوب هم از تلویزیون می بینه. موضوع سریال هم چیزیه که تا حالا تو صدا و سیمای ایران در موردش بحثی نشده. موضع رحم اجاره ای!
حس مادر شدن می تونه عجیب ترین و در عین حال قشنگ ترین حسا باشه. اگر چه خودم تجربه اش نکردم اما مطمئناً هر زن خوشبختی که همسرش رو دوست داره از صمیم قلب دلش می خواد فرزندی رو که حاصل این حس عشقولانه اس در آغوش بگیره و مطمئناً تولد یه موجود دوست داشتنی خوشبختیشو کامل می کنه. اما نمی دونم قضیه حس این زنها که قراره حامل باشن و رحمشون رو به طفلی اجاره بدن چی می شه؟ آیا اونا هم حس مادرانه نسبت به طفل دارن یا اینکه در قبال دستمزدی که می گیرن فقط دارن انجام وظیفه می کنن؟
تو رو خدا ببین آدما برای تجربه این حس پدرانه و مادرانه، دست به چه کارائی که نمی زنن! آخرش که چی؟ فوقش بچه ای دنیا میاد مثل من و شما. ما چه گُلی به سر پدر و مادرمون زدیم که حالا این بچه ها بخوان بزنن؟!
پ.ن: امان از دست این آدمیزاد!
86/9/20
